บทที่ 50 ฉันรู้… ฉันรู้ว่าฉันมันเลว

"ขอแค่โอกาสเดียว… ได้โปรด…"

ม่านฝันกัดริมฝีปากแน่น เธอหลับตาลงชั่วขณะเพื่อข่มความรู้สึก ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับสายตาที่แน่วแน่

"ไม่มีโอกาสอะไรให้คุณทั้งนั้นค่ะรามสูร… ไม่มีอีกแล้ว"

รามสูรเหมือนโดนฟ้าผ่า เขายกมือขึ้นกำอกเสื้อแน่น หัวใจของเขาเหมือนจะหลุดออกมา

"ม่านฝัน…" เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอ "ขอแค่กอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ